BOUGUERAU - remorse of orestes

hermeneutyka  żalu – podług narracji z księgi Wyjścia, tj. przejście przez Morze Czerwone – czyli jak wejść w wyjście ?!

[Wj 13,17 - 18a] Gdy faraon uwolnił lud, nie wiódł go Bóg drogą prowadzącą do ziemi filistyńskiej, chociaż była najkrótsza. Powiedział bowiem Bóg: «Żeby lud na widok czekających go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu». Bóg więc prowadził lud okrężną drogą pustynną ku Morzu Czerwonemu [...]

Aby mogło dojść do wyjścia… trzeba przejść drogą okrężną przez pustynię – trzeba doświadczyć żalu. Żal to głosy, które nie są moje mimo że we mnie siedzą | echo tego co sie do mnie dostało, we mnie zaległo – bożki, komforty, instalacje; inspiracje nie zgodne z moim powołaniem; to te fałszywe proroctwa na mój temat. Tym samym wejście na pustynie jest przechodzeniem przez żal, to możliwość usłyszenia tych głosów – aby się same wobec mnie “zadenuncjowały”, aby wylazło i nie czaiło się polując na moje słabości; te projekcje, fochy, które we mnie funkcjonują i podszywają się pod moją potrzebę…

Głosy we mnie, które pojawiają się pod postacią żalu… to głosy z pustyni, tj. w okolicznościach BRAKU, żal jest reakcją na doświadczany BRAK; żałujemy, że czegoś nie zrobiliśmy, nie skorzystaliśmy, nie załatwiliśmy – to głos BRAKU, warunkiem natomiast spotkania się z Bogiem na pustyni, jest właśnie wejście w BRAK; to poddanie się, się (od)danie – gdyż tam nie ma nic.. nic do jedzenia, do picia, do roboty [...] jest tylko: ja i wszystko to, czego mi BRAK; to jest fenomen pustyni! JA i mój GŁÓD, ja i moje resentymenty, za życiem, które pamiętam, które mi podpowiadają jakieś fałszywe proroctwa na mój temat! a że nie do końca byłem zadowolony – nagle okazuje się mało ważne?! tak oto doświadczama pewnego “dziwactwa” – że jest we mnie coś tak “mocnego”, iż jest zdolne okłamywać mnie do samego końca; tzn. że w okolicznościach zdobywania wolności – wyzwalania, jest zdolne sprzedać mnie za tę odrobinę komfortu, który pamiętam… niesamowite, ale jestem przekonany, że każdy z nas wie o czym mowa [...] zaczynamy tęsknić do tego fotelika, zapominając na tą chwilę, iż ów znajduje się w pustym mieszkaniu, w blokowisku, w którym nie dość że nikogo nie znamy, to wręcz niektórzy zdają się mnie nienawidzić za sam fakt, że istnieję… z blokowiska wypędza mnie czasem brak jakiegoś łakocia, po który lecę do sklepiku parę razy dziennie, aby mi ó batonik poprawił nastrój, aby zdublował przyjemność do pary z ciepełkiem kominka kupionego w promocji; by potem rozpakować sobie kolejne pudełeczko od kuriera, który dostarczył nam jakiś fant z internetu, na polowaniu którego spędziliśmy cały bieżący miesiąc; te wyjątkowe chwile same na domiar niedobrego dopraszają się dobrego trunku; cała ta krzątanina, jest po to, aby sobie dobudowywać wokół tego foteliku kolejne gadżety i aktywności – tak silne, że jak otrzymiję łaskę i doświadczam wyjścia (zdecydowałem się na jakieś wyjście, na tę pielgrzymkę), to ten głos się przypomina i zaczyna opowiadać Ci te “wspomnienia-z-fotelika” a ja spontanicznie godzę się na te opowiastki i wracam myślami do tej namiastki komfortu, do tych “aktywności-około-fotelowych”; wracam do pusi, która jest już tak wypierdziana przez moje zasiedziałe dupsko, że jakby się ktoś inny miał do niej przytulić, to by się zrzygał! ale ja jestem już tak mocno spowinowacony z tą aktywnością, że się zaczynam z nią utożsamiać; zaczynam innym się o tym chwalić – miast skrywać te swoje tendencje do ugadżetowywania swojego życia, to ja się nimi zaczynam chwalić; już nie opowiadzam o sobie, tylko o tym co mam… zaczynam przestawać potrafić opowiadać o sobie, a zaczynam być w funkcji tych gadżetów i aktywności, które to one na mnie wymuszają… Read the rest of this entry »